Onze nieuwsberichten kunnen worden verkregen door deze rss info te gebruiken.
Tourverslagen
2008 Regio Reichenbach. Dit jaar zijn we als ViVit natuurlijk ook weer op tour geweest naar Oost Duitsland. We zijn naast Reichenbach, ook naar Bautzen en Grosshartmanndorf geweest. In Reichenbach wachtte ons een warm welkom door Hanneke en Andreas. Het voelt altijd weer als thuiskomen bij hen. We zijn dan ook dankbaar voor de slaapplekken, het lekkere eten en gebruik van de verschillende ruimte de afgelopen jaren. Helaas is het dit jaar voor het laatst dat we door Hanneke en Andreas begroet zijn, zij hebben een andere bediening gekregen in een grensplaats in Duitsland met Nederland, waar zij met veel plezier naar uitkijken. We mochten op zondagochtend allereerst enkele nummers uit het programma zingen in de kerkdienst in het kerkelijk centrum Reichenbach. Hierna vertrokken we met de bus richting Gornau alwaar we ons eerste concert mochten verzorgen. Hier zijn we goed van start gegaan met ons Duits/ Engels/ Nederlandse programma. De Duitse nummers zaten er al goed in bij alle ViVitleden en we kregen dan ook veel goede, opbouwende reacties van de mensen die naar het concert waren komen kijken. Op maandagavond mochten we weer een concert geven in Schnbach bij Frau Antje. Dit kostte weer wat gepuzzel van onze stagingploeg, want waar laten we 2 gitaristen, een drumstel, een piano en een bassist?? En niet te vergeten, het koor? Op een zeer beperkt oppervlak met een doopvond in het midden? Het is allemaal gelukt en al met was ook dit weer een zeer geslaagd optreden.
Weer op school. De dag hierop was een drukke dag, we mochten eerst een muziekles verzorgen in een middelbare school in Auerbach voor een aantal klassen daar. In tegenstelling tot sommige voorgaande jaren waren deze kinderen heel makkelijk mee te krijgen en ze volgden de aanwijzingen van Peter, de dirigent, erg goed op. Daardoor hebben we er samen met de leerlingen een superconcert van weten te maken. Hierna was het vlug afbreken geslagen, bus inladen en op naar een heerlijke lunch, ( met pizzas J ) in Reichenbach. Na deze lunch was er amper tijd om uit te buiken, want we moesten vlug de bus weer in, op weg naar Greiz. Gelukkig konden we daar de overtollige pondjes, veroorzaakt door de vele pizzas bij de lunch in Reichenbach, er weer af sjouwen, de helling op met al onze apparatuur, naar de kerk. Ook hier hebben we een mooi concert mogen geven. De mensen waren erg blij met onze aanwezigheid hier.
In de openlucht in Bautzen. De volgende morgen hadden we, helaas, ons laatste ontbijt in Reichenbach en stapten we, samen met 20 stapelbedden inclusief matrassen, in de bus op weg naar Bautzen. De stapelbedden moesten vervoerd worden van Reichenbach naar Bautzen en aangezien wij toch die kant op ging met een enorme touringcar met maar 16 mensen hierin In Bautzen gekomen moesten de stapelbedden natuurlijk ook de bus weer uit, maar met verscheidene man/ vrouwkracht waren alle stapelbedden uiteindelijk aangekomen op de zolderverdieping en konden wij aan de koffie. Deze avond hebben wij een tuinconcert mogen geven op het terrein van het christelijke centrum Bautzen, waar wij ook sliepen. Dit concert gaven wij bij een kampvuur als tegenhanger van de heksenvuren die in de Walpurgisnacht (koninginnennacht) worden gebrand. Wij hebben op deze manier een positief christelijk geluid mogen laten horen in deze buurt. De volgende dag begon met regen, regen en nog eens regen. Geen positief vooruitzicht, aangezien we s middags een openluchtconcert zouden gaan geven. Maar tegen de middag klaarde de lucht op en liepen we tijdens het uitladen van de bus zelfs te puffen van de zon die op ons hoofd brandde. Geweldig hoe God toch altijd weer voorziet in wat wij nodig hebben!! We hebben een geweldig buitenconcert mogen geven in een buurt die in deze plaats toch bekend staat als een soort achterbuurt, met mensen die behoorlijk arm zijn, en waar de kinderen vaak zonder ontbijt naar school gaan, omdat hun moeder nog ligt te slapen. We hadden vooral veel kinderen als toeschouwers, maar naarmate het concert vorderde kwamen er ook steeds meer volwassenen kijken en liepen ook de balkonnetjes van de flatgebouwen vol. Al met al hebben we ook in deze buurt, vol armoede, een positief geluid mogen laten horen met ons programma over Petrus. We hopen dat er wat zaadjes geplant zijn in de harten van de mensen daar. Helaas zijn we met dit concert alweer bijna aan het einde gekomen van onze tour. Een nieuwe plek. Er rest ons nog 1 optreden in Grosshartmannsdorf. In een hele mooie kerk, op een hele mooie heuvel. Als we dachten dat de heuvel naar de kerk in Greiz steil was, deze was nog steiler. Maar we hebben alles naar boven gekregen zonder al teveel blessures. En we hebben een mooi concert als afsluiting van deze tour mogen geven. In deze kerk waren we, als ViVit, nog nooit geweest, dus de mensen wisten niet echt wat ze te wachten stonden. Maar ook hier hebben we veel positieve reacties gehad! Hiermee zijn we aan het einde van de tour gekomen, en wij dus aan het einde van dit tourverslag. Op deze plaats willen we alle mensen bedanken die deze tour mogelijk gemaakt hebben!! Maar bovenal God, die ons iedere keer weer zegent op onze tours door Oost-Duitsland, zodat wij de mensen daar kunnen zegenen!
2007 Zaterdag 28 april 2007 Nog wat onwennig stond Vivit op zaterdagmorgen 28 april in de Prinses Irenestraat te Ridderkerk. Voor de meesten is op tour gaan gesneden koek, maar voor anderen was dit een geheel nieuwe ervaring. Na alle spullen uit auto’s geladen te hebben, kon iedereen neerploffen op het nieuwe tuinmeubilair van de familie Van Beekom-Onderdelinden; een heuse roodlederen driezitsbank. Koffie en thee werd aangeboden en intussen werd er wat onrustig heen en weer gelopen, omdat de bus er niet was op de verwachte tijd. Laten we dan eerst de “tour”-opening maar doen en bidden voor een behouden aankomst van de bus met chauffeur. Al tijdens “Amen” klonk het vertrouwde geronk van een touringcar. De bus met chauffeur Robbert draaide de hoek om en alle spullen konden ingeladen worden. Door de handige bin loaders werd gekeken en gerekend hoe de kisten het beste in de laadruimte gezet konden worden. Bovenin werden tassen en koffers geladen. Op een gegeven moment werd ook de roodlederen bank richting bus gesjouwd. Het bleek geen nieuw tuinmeubilair te zijn, maar een bank voor Reichenbach. Robbert keek wat bedenkelijk toen bekend was we die bank het liefst wilden meenemen, maar hielp al snel mee duwen en trekken. Het paste. Voldaan van de eerste keer laden, vertrokken we richting het oosten. De eerste avond stond een optreden in Venlo op de planning. Hier was Vivit al eens eerder geweest, maar dit was alweer een tijdje geleden. Bij aankomst stond het bekende welkomsteam ons al op te wachten; een delegatie van de familie Snijtheuvel en wat andere enthousiaste Venlo’ers. Na te hebben opgebouwd kregen we echte Limburgse vlaai. Bij het inladen ’s morgens was een grote kartonnen doos aan het zicht van menig Vivit-lid ontsnapt, maar Chris had goed opgelet dat hij wel in de bus werd geladen. Chris, onze actiefste fondsenwerver, had een verrassing. Hij had fondsen geworven en het ook nog voor elkaar gekregen om daarbij een sponsortrui te bemachtigen. Dat het voor het bedrijf wel wat moeilijk was geweest in te schatten hoe de gemiddelde gospelartiest eruit ziet, was duidelijk aan de maat te zien. Desalnietemin had iedereen een mooie, maar vooral warme trui. Die zouden we goed kunnen gebruiken in de koude Duitse kerkjes. Er bleef gelukkig nog wat tijd over om ons geestelijk voeden. Petra had een bijbelstudie voorbereid.De al wat ervaren Vivitters konden zich nog herinneren dat er in Venlo goed gegeten werd. Dit bleek ook dit keer het geval. Een aantal gemeenteleden had zich flink ingezet om een gevarieerde maaltijd voor te zetten. Om 20 uur begon het concert. Er zaten klokslag 20 uur nog niet veel mensen in de zaal. Dat zal vast aan de Zuidelijke mentaliteit gelegen hebben. Tino besloot dus om ons iets later aan te kondigen. Na een hartelijk welkomswoord van onze gastheer, gingen we met de schepping het podium op. Deze avond nog niet nerveus voor de Duitse teksten. Het concert werd goed ontvangen, zowel wat betreft de boodschap als de muzikaliteit. Leuk om dat van echte muzikanten te horen! Na afloop van het concert zouden we in de kerk slapen. De volgende ochtend moesten we weer vroeg op weg. Nu echt naar het oosten. Iedereen zocht dus een plekje in één van de gemeentezaaltjes en sommigen gingen nog een frisse neus halen alvorens in bed te stappen. Venlo by night is best leuk.
Zondag 29 april 2007 Voor de vroege ochtendwandelaar zal het rondom de kerk in Venlo een ongewoon drukke bedoeling geweest zijn. Met de ogen op half zeven was Vivit al weer druk in de weer de bus voor een tweede keer in te ruimen. Dit keer hoefde de bank er gelukkig niet meer in; die was er ook niet uitgehaald. Het programma begon met “sleeping time”. Door de één werd dit wat sereuzer genomen dan door de ander, maar wie wilde kon nog even uitrusten voor het echte tourleven begon. In de bus werd de bijbelstudie door Arianne verzorgd. Door middel van stoelendans, kwam je met verschillende Vivitleden aan de praat. We stopten op de voor de meesten bekende parkeerplaats bij de oude grens tussen Oost en West; waar je nog steeds het idee hebt dat je vanaf de hoge uitkijktorens in de gaten wordt gehouden. De reden om hier te stoppen was zeker niet om de herinnering aan de tijd van de muur op te halen, maar om één van de lekkerste friettenten van de Duitsland te bezoeken. De eigenaresse in kwestie wist niet wat haar overkwam, maar was blij met deze klandizie. Na nog een aantal uur rijden, kwamen we in het plaatsje Bernsgrün aan. Een blijde Frau Antje met Clemens stonden ons op te wachten. Dit keer niet in Schönbach dus. Omdat de gemeentes zo klein zijn, hebben dominees vaak meerdere dorpsgemeenten onder hun hoede. Het leek haar dus een goed plan om eens in een andere plaats op te treden dan gebruikelijk. We werden opgevangen in een schooltje, waar heerlijke kuche klaar stond. Haar excuus voor de hoeveelheid was: “Tja, dan vraag je mensen een taart te bakken en dan maken ze er drie!”. Vivit vond dat niet erg en probeerde alles netjes op te maken. Sommigen lukte dit wat beter dan anderen. Gevoed en gelaafd konden we met het opbouwen beginnen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. We zijn heel wat kleine kerkjes in Duitsland gewend, maar hier leek ons podium met alle lichtmasten en schilderijstelling toch echt niet te passen. Er werd na veel passen en meten toch voor alles een plekje gevonden. In de kerk was het koud, zoals gebruikelijk, maar buiten was het erg aangenaam, in tegenstelling wat het weerbericht deed vermoeden. Er werd dus genoten van de zon en het mooie landschap met de koolzaadvelden. Op deze foto zelfs boven de huizen van het dorp uit te zien. Na het opbouwen bleek dat er niet erg veel tijd meer was en werd met zorg bereide maaltijd snel, maar met smaak opgegeten. Gelukkig had iedereen nog wel een bodempje kuche, dus hoefde er niet echt veel gegeten te worden. Het bleek dat er goede publiciteit gemaakt was door Frau Antje en de haren. Het kleine kerkje zat vol en de mensen reageerden enthousiast op het programma. Het Duits ging hier en daar nog niet helemaal vlekkeloos, maar het vertrouwen dat de boodschap toch wel doorkomt ondanks een taalbarrière maakte dat de zenuwen al snel wegebden. Na afloop van het concert werd er snel afgebroken, want Robbert mocht niet veel meer rijden en we moesten nog naar Reichenbach om daar onze slaapplek voor de komende vijf nachten te vinden. Snel werd er dus ingeladen en vertrokken we rchting Reichenbach. Het eerste Duitse concert was alweer achter de rug. Gelukkig?! Of juist niet. Het beviel best goed zo.Na ongeveer een half uur kwamen we op Berg Zion aan. Andreas stond ons op te wachten en we werden naar onze slaapkamers gebracht waar een heus bed ons stond op te wachten. Gelukkig was het agapè-café nog open en konden we nog wat eten en drinken. Moe, maar voldaan, ging ieder vroeger of later naar bed.
Maandag 30 april 2007 Leve de koningin! Hoera, hoera, hoera! Vandaag viert onze koningin haar verjaardag. We merkten er weinig van. Sommigen hadden nog de moeite genomen een oranje accent mee te nemen, maar voor velen was dit al teveel gevraagd. Na een goed ontbijt en kennismaking met de familie Eichler gingen we over tot de orde van de dag. Zoals de foto bij dit stukje laat zien, hield dit niet meer in dan heerlijk in de zon zitten. Het was inmiddels erg mooi weer geworden. Dit bleek ook ’s middags goed van pas te komen. Er stond een optreden gepland in een bejaardentehuis, vlakbij Reichenbach, in Netschkau. Het was ongeveer een half uurtje rijden en we zouden er een middagconcert geven. We kwamen aan in het mooi gelegen seniorenpark. Hier zou iedereen wel oud willen worden! Na wat overleg met de ogenisatie bleek dat we het beste buiten konden optreden. Binnen was niet genoeg ruimte en misschien was het ook wel beter als onze decibellen wat zouden vervliegen in de open lucht, zodat ze niet de tere trommelvliezen van de ouderen zouden aantasten. We bouwden het podium op en zetten alles goed vast, want er was een flinke wind gaan opsteken. Inmiddels werden ook de stoelen voor het publiek klaar gezet en de eerste nieuwsgierigen gingen al zitten. Na een korte bidstond begon dan het concert. De toeschouwers waren inmiddels van vele kanten toegestroomd of naar buiten gereden en zaten vol spanning wat hen te wachten stond. Het was voor ons mooi om de gezichten van de oudere mensen te zien dat ze het mooi vonden en ook begrepen wat er gezongen en gezegd werd. Het is zeker geen vanzelfsprekendheid om in zo’n huis te mogen optreden in Duitsland. Ondanks de harde wind en de felle zon (waar de mensen in keken) werd er enthousiast meegeklapt en instemmend geknikt als er Duits gezongen werd. We doen deze moeite zeker niet voor niets. Na afloop werd er nog wat met de oudere mensen gepraat en konden we terugkijken op een bijzonder optreden. Vanaf deze plek was ook erg mooi de Talsperbrücke te zien. Deze brug staat helaas nog al een symbool voor de uitzichtsloosheid waar veel oost-Duitse mensen mee te maken hebben. We kunnen als Vivit al wel zien dat er vooruitgang geboekt wordt in dit deel van Duitsland. Gebouwen worden opgeknapt en mensen zien er minder armoedig uit. Toch is er nog steeds wel een verschil met het ‘ rijke’ westen en ook met de betrekkelijke openheid die daar is. We zijn daarom ook blij en dankbaar dat we hier de boodschap mogen brengen.Na het concert reden we weer terug naar Reichenbach, berg Zion. Daar stond ons volgens de tourcommissie een verrassing te wachten. We werden opgedragen bord en bestek mee naar buiten te nemen. Achter de fabriek bleek inmiddels al een flink vuur gestookt te worden. Op een barbecue werden echte Duitse worsten gebraden. Sommigen vonden meteen hun roeping en begonnen driftig het vuur op te stoken J. Hanneke Eichler had ook brooddeeg gemaakt en er kon dus brood op het vuur gebakken worden. Hiervoor moest natuurlijk wel een goede stok gevonden en geslepen worden. Leuk om te ontdekken in wie er toch wat padvindersbloed zit! Zie hieronder een paar indrukken van de avond bij het kampvuur: Na het kampvuur bleek de verassing nog niet compleet te zijn. In de brief die we voor de tour hadden gekregen stond dat we een feestartikel of iets te snoepen moesten meenemen. Dit had iedereen natuurlijk braaf gedaan en er wat heel wat origineels uit de koffers gehaald. Wat er mee moest gebeuren, was nog steeds niet duidelijk. Er werden 3 teams gevormd en elk team kreeg de opdracht om met de meegebrachte spullen een anatal spellen te verzinnen. Een moment van overleg en heel wat lachsalvo’s later had elk team iets bedacht en kon het feest beginnen. Het eerste team presenteerde de spelshow “ Kikkers en kersen”. Met de bekende presentatoren Matige Marco, Mo en pittige Pleun. Natuurlijk komt dan het fanatisme in de mens boven en zelfs Robbert, onze chauffeur deed mee en bleek ons al beter te kennen dan we dachten. Na de “Kikkers en kersen” kwam team 2 aan de beurt. Zij hadden de “grote buitenlandse accentenshow” in elkaar gedraaid. In Parijs werd met banaantjes gesjoeld in een levende sjoelbak. Dit alles aangemoedigd door een française met een erg accent in het Nederlands. Daarna werd overgeschakeld naar Heerewaarde (Heerewoare) waar gevoleybald moest worden met verzwaarde balonnen, aangestuurd door een inwoner uit het durpke Heerewaarde. Vervolgens kwamen tante Es met chippies uit Paramaribo, een echte Gruningse en een asociale feyenoordsupporter aan bod.Team drie had met de middelen die het gekregen had ook een leuke show in elkaar gezet. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Paulisca en haar lieftallige assistent Chris zorgde dat steeds de juiste attributen werden gebruikt. Allereerst moest het Wilhelmus gespeeld worden met allerhande muziekinstrumenten en toetertjes. Erg muzikaal klonk het zeker. Verder ging een aantal mensen zeker over zijn grenzen. Zo werden pinda’s en marsen gewoon opgegeten. De “bonte” avond zo aan het begin van de tour was zeker goed voor het groepsgevoel daarna!
Dinsdag 1 mei 2007 De dag van de arbeid. Zo niet voor de Duitsers die op deze dag vrij waren, maar wel voor Vivit. Na de bijbelstudie in Reichenbach vetrokken we richting Lichtenberg. Ook hier waren de meesten van ons al eens eerder geweest en herinneringen van broodjes rauw vlees werden opgehaald. Eenmaal aangekomen werden we hartelijk onthaald door de altijd vriendelijke vrouwen van de gemeente. Inmiddels hadden ze kennelijk begrepen dat Nederlanders meestal niet zo van rauw vlees houden en waren er alleen broodjes kaas en vleeswaren en natuurlijk ontbrak de rabarberkuche niet. In de kerk was het erg koud en ook buiten leek de warmte van de zon niet erg door te dringen. We gaven ’s avonds een concert voor enthousiaste mensen en gingen na alles weer over het grintpad teruggereden te hebben naar de bus weer terug naar Reichenbach. Daar aangekomen stond er natuurlijk iets klaar voor de inwendige mensen.
Woensdag 2 mei 2007 Vandaag zouden we weer gaan optreden voor de tieners van één van de middelbare scholen in Reichenbach. Om 9 uur vertrokken we dus vanuit het Christliches Zentrum op weg naar de Peter Paulkirche in Reichenbach. Hier ontbrak het zeker niet aan ruimte om op te treden alleen stond er wel een massief doopvond ‘in de weg’. We bouwden alles snel op, want de planning was erg strak. Rond 11 uur druppelden de eerste tieners binnen. Een aantal had al ervaring met dat koor uit Nederland, maar sommigen keken nog wat onzeker rond over wat er zou gaan komen. We zongen eerst een aantal nummers voor hen en vroegen hen daarna ook mee te doen. Zoals we van tieners gewend zijn, kwam dit maar moeilijk van de grond. Maar geholpen door een enthousiaste muziekleraar lukte het om hen wat noten en bewegingen mee te laten doen. Bij ‘Lean on me’ ging een blik van herkenning door het publiek en werd er enthousiast meegedaan. We vonden het erg leuk en ook bijzonder dat we alweer voor de 4e keer voor de school mochten optreden. Zeker de moeite waard. We gingen terug naar Reichenbach waar ons een lunch wachtte. Na de lunch hielden we de bijbelstudie en vertrokken daarna naar Limbach. Het was de eerste keer dat we met Vivit in Limbach optraden. De jonge pastor leek er zin te hebben en benieuwd ook wat hij in huis had gehaald. We bouwden de boel op en kregen een heerlijke maaltijd in de pastorie. Tijdens het concert bleek dat de appel wat verder van de boom gevallen was dan normaal en moest ons slangenmens de Fraulein in actie komen. Verder bleek het concert in de smaak te vallen. Na afloop brachten we nog een bezoek aan de Mc Donalds van Reichenbach. We konden niet met de bus door de Mc Drive, maar waren gelukkig nog op tijd om binnen wat te eten. Toch lekker wat voor andere dingen ze bij onze oosterburen hebben.
Donderdag 3 mei 2007 De dag begon rustig met onbijt en daarna vrije tijd. Sommigen vertrokken naar het centrum van Reichenbach om nog wat te kopen voor hun ‘secret friend’, anderen bleven in de zon zitten. Tussen de middag kregen we een heerlijke lunch in de voortuin van Hanneke en Andreas. Gevoed en gelaafd vertrokken we richting Tschirma. Na een aantal hobbelige weggetjes door de heuvels kwamen we in Tschirma aan. Het bleek een idyllisch plaatsje. Het deed zelfs een beetje sprookjesachtig aan. We werden ontvangen met heerlijke gefrituurde hapjes en koffie en thee in een mooie tuin. Het opbouwen kostte wat moeite, omdat de elektriciteitsinstallatie van de kerk niet bestand leek te zijn tegen onze apparatuur. Net voor het concert kwam het dan toch nog goed, dankzij onze technische mannen, Anne en Chris. Het kerkje zat afgeladen vol en het concert verliep goed. Ondanks de beperkte ruimte, waardoor sommige choreo wel een beetje gevaarlijk werd. Een aantal keer deze tour hebben we bedacht dat het zo gek nog niet is om zonder band op tour te zijn. Het neemt een hoop minder ruimte in beslag. Aan het eind van het concert braken we af en liepen over het donkere pad naar de bus. Niet makkelijk zo zonder licht. De kerk had geen stoppen meer over. We reden terug naar Reichenbach waar we alweer de laatste nacht zouden doorbrengen.
Vrijdag 4 mei 2007 Na het laatste onbijt moest er schoongemaakt worden. Iedereen kreeg een taak toebedeeld en en na een uurtje was alles weer even schoon, zo niet schoner dan toen we kwamen. Uitgezwaaid door de familie Eichler vertrokken we naar Oberlichtenau. Hier zouden we ons laatste Duitse concert geven. Na een aantal uur rijden kwamen we aan op de plek van bestemming. Het bleek dat er een heel nieuw gebouw bijgebouwd was, waar de dames mochten slapen. Helemaal achteraan in het gebouw waren de slaapkamers klaar. We zochten ons een weg door de ‘opslagruimtes’ en vonden heuse bedden. We bouwden de boel weer op en kregen hier dan eindelijk de echte Duitse bradwursten als maaltijd. Voor de één wat aantrekkelijker dan voor de ander, maar in elk geval voedzaam. Het bleek dat de organisatie goede publiciteit had gemaakt, want er kwamen heel wat mensen naar het concert. Ook veel niet-christenen die puur voor de stijl gospel kwamen. Ze kregen niet alleen dat, maar ook de boodschap mee!Na het concert werden de bradwursten tevoorschijn gehaald en op een barbecue gelegd. Goed gebakken door de koster en tevens worstenboer, probeerde iedereen er één uit. Gezellig om zo de laatste avond van de tour met elkaar door te brengen.
Zaterdag 5 mei 2007 De laatste dag van de tour! Vandaag stond de terugreis op het programma, maar niet voordat we de jaarlijkse schoonmaakdag van de kerk in Oberlichtenau hadden geopend met een lied. Na dit lied vetrokken we dan echt. De terugreis verliep voorspoedig en rond half 8 waren we weer terug in Ridderkerk. De bus werd uitgeladen en we sloten de dag en de tour af met gebed en een lied. We kunnen terugkijken op een gezegende week!
10.0 - 6 votes
Reageren? Eerst inloggen of aanmelden. Klik hier om aan te melden
Geniaal zus!! Goed bezig. Heb nu geen tijd om alles te lezen maar dat komt zeker nog goed. Echt leuk dat we weer een echt verslag compleet met foto's hebben!
Ik had wel de tijd om het helemaal door te lezen en het brengt echt weer allerlei herinneringen naar boven!! Goed gedaan ! En ook erg leuke foto's, vooral de promotie foto van de heuse echte vivittrui
hoe de gemiddelde gospelartiest eruit ziet, was duidelijk aan de maat te zien. Desalnietemin had iedereen een mooie, maar vooral warme trui. Die zouden we goed kunnen gebruiken in de koude Duitse kerkjes. Er bleef gelukkig nog wat tijd over om ons geestelijk voeden. Petra had een bijbelstudie voorbereid.De al wat ervaren Vivitters konden zich nog herinneren dat er in Venlo goed gegeten werd. Dit bleek ook dit keer het geval. Een aantal gemeenteleden had zich flink ingezet om een gevarieerde maaltijd voor te zetten. Om 20 uur begon het concert. Er zaten klokslag 20 uur nog niet veel mensen in de zaal. Dat zal vast aan de Zuidelijke mentaliteit gelegen hebben. Tino besloot dus om ons iets later aan te kondigen. Na een hartelijk welkomswoord van onze gastheer, gingen we met de schepping het podium op. Deze avond nog niet nerveus voor de Duitse teksten. Het concert werd goed ontvangen, zowel wat betreft de boodschap als de muzikaliteit. Leuk om dat van echte muzikanten te horen! Na afloop van het concert zouden we in de kerk slapen. De volgende ochtend moesten we weer vroeg op weg. Nu echt naar het oosten. Iedereen zocht dus een plekje in één van de gemeentezaaltjes en sommigen gingen nog een frisse neus halen alvorens in bed te stappen. Venlo by night is best leuk. 
Op deze foto zelfs boven de huizen van het dorp uit te zien. Na het opbouwen bleek dat er niet erg veel tijd meer was en werd met zorg bereide maaltijd snel, maar met smaak opgegeten. Gelukkig had iedereen nog wel een bodempje kuche, dus hoefde er niet echt veel gegeten te worden. Het bleek dat er goede publiciteit gemaakt was door Frau Antje en de haren. Het kleine kerkje zat vol en de mensen reageerden enthousiast op het programma. Het Duits ging hier en daar nog niet helemaal vlekkeloos, maar het vertrouwen dat de boodschap toch wel doorkomt ondanks een taalbarrière maakte dat de zenuwen al snel wegebden. Na afloop van het concert werd er snel afgebroken, want Robbert mocht niet veel meer rijden en we moesten nog naar Reichenbach om daar onze slaapplek voor de komende vijf nachten te vinden. Snel werd er dus ingeladen en vertrokken we rchting Reichenbach. Het eerste Duitse concert was alweer achter de rug. Gelukkig?! Of juist niet. Het beviel best goed zo.Na ongeveer een half uur kwamen we op Berg Zion aan. Andreas stond ons op te wachten en we werden naar onze slaapkamers gebracht waar een heus bed ons stond op te wachten. Gelukkig was het agapè-café nog open en konden we nog wat eten en drinken. Moe, maar voldaan, ging ieder vroeger of later naar bed.
kennismaking met de familie Eichler gingen we over tot de orde van de dag. Zoals de foto bij dit stukje laat zien, hield dit niet meer in dan heerlijk in de zon zitten. Het was inmiddels erg mooi weer geworden. Dit bleek ook ’s middags goed van pas te komen. Er stond een optreden gepland in een bejaardentehuis, vlakbij Reichenbach, in Netschkau. Het was ongeveer een half uurtje rijden en we zouden er een middagconcert geven. We kwamen aan in het mooi gelegen seniorenpark. Hier zou iedereen wel oud willen worden! Na wat overleg met de ogenisatie bleek dat we het beste buiten konden optreden. Binnen was niet genoeg ruimte en misschien was het ook wel beter als onze decibellen wat zouden vervliegen in de open lucht, zodat ze niet de tere trommelvliezen van de ouderen zouden aantasten. We bouwden het podium op en zetten alles goed vast, want er was een flinke wind gaan opsteken. Inmiddels werden ook de stoelen voor het publiek klaar gezet en de eerste nieuwsgierigen gingen al zitten. Na een korte bidstond begon dan het concert. De toeschouwers waren inmiddels van vele kanten 
toegestroomd of naar buiten gereden en zaten vol spanning wat hen te wachten stond. Het was voor ons mooi om de gezichten van de oudere mensen te zien dat ze het mooi vonden en ook begrepen wat er gezongen en gezegd werd. Het is zeker geen vanzelfsprekendheid om in zo’n huis te mogen optreden in Duitsland. Ondanks de harde wind en de felle zon (waar de mensen in keken) werd er enthousiast meegeklapt en instemmend geknikt als er Duits gezongen werd. We doen deze moeite zeker niet voor niets. Na afloop werd er nog wat met de oudere mensen gepraat en konden we terugkijken op een bijzonder optreden. Vanaf deze plek was ook erg mooi de Talsperbrücke te zien. Deze brug staat helaas nog al een symbool voor de uitzichtsloosheid waar veel oost-Duitse mensen mee te maken hebben. We kunnen als Vivit al wel zien dat er vooruitgang geboekt wordt in dit deel van Duitsland. Gebouwen worden opgeknapt en mensen zien er minder armoedig uit. Toch is er nog steeds wel een verschil met het ‘ rijke’ westen en ook met de betrekkelijke openheid die daar is. We zijn daarom ook blij en dankbaar dat we hier de boodschap mogen brengen.Na het concert reden we weer terug naar Reichenbach, berg Zion. Daar stond ons volgens de 
tourcommissie een verrassing te wachten. We werden opgedragen bord en bestek mee naar buiten te nemen. Achter de fabriek bleek inmiddels al een flink vuur gestookt te worden. Op een barbecue werden echte Duitse worsten gebraden. Sommigen vonden meteen hun roeping en begonnen driftig het vuur op te stoken J. Hanneke Eichler had ook brooddeeg gemaakt en er kon dus brood op het vuur gebakken worden. Hiervoor moest natuurlijk wel een goede stok gevonden en geslepen worden. Leuk om te ontdekken in wie er toch wat padvindersbloed zit! Zie hieronder een paar indrukken van de avond bij het kampvuur: Na het kampvuur bleek de verassing nog niet compleet te zijn. In de brief die we voor de tour hadden gekregen stond dat we een feestartikel of iets te snoepen moesten meenemen. Dit had iedereen natuurlijk braaf gedaan en er wat heel wat origineels uit de koffers gehaald. Wat er mee moest gebeuren, was nog steeds niet duidelijk. Er werden 3 teams gevormd en elk team kreeg de opdracht om met de meegebrachte spullen een anatal spellen te verzinnen. Een moment van overleg en heel wat lachsalvo’s later had elk team iets bedacht en kon het feest beginnen. Het eerste team presenteerde de spelshow “ Kikkers en kersen”. Met de bekende presentatoren Matige Marco, Mo en pittige Pleun. Natuurlijk komt dan het fanatisme in de mens boven en zelfs Robbert, onze chauffeur deed mee en bleek ons al beter te kennen dan we dachten. Na de “Kikkers en kersen” kwam team 2 aan de beurt. Zij hadden de “grote buitenlandse accentenshow” in elkaar gedraaid. In Parijs werd met banaantjes 
gesjoeld in een levende sjoelbak. Dit alles aangemoedigd door een française met een erg accent in het Nederlands. Daarna werd overgeschakeld naar Heerewaarde (Heerewoare) waar gevoleybald moest worden met verzwaarde balonnen, aangestuurd door een inwoner uit het durpke Heerewaarde. Vervolgens kwamen tante Es met chippies uit Paramaribo, een echte Gruningse en een asociale feyenoordsupporter aan bod.Team drie had met de middelen die het gekregen had ook een leuke show in elkaar gezet. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Paulisca en haar lieftallige assistent Chris zorgde dat steeds de juiste attributen werden gebruikt. Allereerst moest het Wilhelmus gespeeld worden met allerhande muziekinstrumenten en toetertjes. Erg muzikaal klonk het zeker. Verder ging een aantal mensen zeker over zijn grenzen. Zo werden pinda’s en marsen gewoon opgegeten. De “bonte” avond zo aan het begin van de tour was zeker goed voor het groepsgevoel daarna!
Vivit. Na de bijbelstudie in Reichenbach vetrokken we richting Lichtenberg. Ook hier waren de meesten van ons al eens eerder geweest en herinneringen van broodjes rauw vlees werden opgehaald. Eenmaal aangekomen werden we hartelijk onthaald door de altijd vriendelijke vrouwen van de gemeente. Inmiddels hadden ze kennelijk begrepen dat Nederlanders meestal niet zo van rauw vlees houden en waren er alleen broodjes kaas en vleeswaren en natuurlijk ontbrak de rabarberkuche niet. In de kerk was het erg koud en ook buiten leek de warmte van de zon niet erg door te dringen. We gaven ’s avonds een concert voor enthousiaste mensen en gingen na alles weer over het grintpad teruggereden te hebben naar de bus weer terug naar Reichenbach. Daar aangekomen stond er natuurlijk iets klaar voor de inwendige mensen. 
aantal had al ervaring met dat koor uit Nederland, maar sommigen keken nog wat onzeker rond over wat er zou gaan komen. We zongen eerst een aantal nummers voor hen en vroegen hen daarna ook mee te doen. Zoals we van tieners gewend zijn, kwam dit maar moeilijk van de grond. Maar geholpen door een enthousiaste muziekleraar lukte het om hen wat noten en bewegingen mee te laten doen. Bij ‘Lean on me’ ging een blik van herkenning door het publiek en werd er enthousiast meegedaan. We vonden het erg leuk en ook bijzonder dat we alweer voor de 4e keer voor de school mochten optreden. Zeker de moeite waard. We gingen terug naar Reichenbach waar ons een lunch wachtte. Na de lunch hielden we de bijbelstudie en vertrokken daarna naar Limbach. Het was de eerste keer dat we met Vivit in Limbach optraden. De jonge pastor leek er zin te hebben en benieuwd ook wat hij in huis had gehaald. We bouwden de boel op en kregen een heerlijke maaltijd in de pastorie. Tijdens het concert bleek dat de appel wat verder van de boom gevallen was dan normaal en moest ons slangenmens de Fraulein in actie komen. Verder bleek het concert in de smaak te vallen. Na afloop brachten we nog een bezoek aan de Mc Donalds van Reichenbach. We konden niet met de bus door de Mc Drive, maar waren gelukkig nog op tijd om binnen wat te eten. Toch lekker wat voor andere dingen ze bij onze oosterburen hebben.
de zon zitten. Tussen de middag kregen we een heerlijke lunch in de voortuin van Hanneke en Andreas. Gevoed en gelaafd vertrokken we richting Tschirma. Na een aantal hobbelige weggetjes door de heuvels kwamen we in Tschirma aan. Het bleek een idyllisch plaatsje. Het deed zelfs een beetje sprookjesachtig aan. We werden ontvangen met heerlijke gefrituurde hapjes en koffie en thee in een mooie tuin. Het opbouwen kostte wat moeite, omdat de elektriciteitsinstallatie van de kerk niet bestand leek te zijn tegen onze apparatuur. Net voor het concert kwam het dan toch nog goed, dankzij onze technische mannen, Anne en Chris. Het kerkje zat afgeladen vol en het concert verliep goed. Ondanks de beperkte ruimte, waardoor sommige choreo wel een beetje gevaarlijk werd. Een aantal keer deze tour hebben we bedacht dat het zo gek nog niet is om zonder band op tour te zijn. Het neemt een hoop minder ruimte in beslag. Aan het eind van het concert braken we af en liepen over het donkere pad naar de bus. Niet makkelijk zo zonder licht. De kerk had geen stoppen meer over. We reden terug naar Reichenbach waar we alweer de laatste nacht zouden doorbrengen.
klaar. We zochten ons een weg door de ‘opslagruimtes’ en vonden heuse bedden. We bouwden de boel weer op en kregen hier dan eindelijk de echte Duitse bradwursten als maaltijd. Voor de één wat aantrekkelijker dan voor de ander, maar in elk geval voedzaam. Het bleek dat de organisatie goede publiciteit had gemaakt, want er kwamen heel wat mensen naar het concert. Ook veel niet-christenen die puur voor de stijl gospel kwamen. Ze kregen niet alleen dat, maar ook de boodschap mee!Na het concert werden de bradwursten tevoorschijn gehaald en op een barbecue gelegd. Goed gebakken door de koster en tevens worstenboer, probeerde iedereen er één uit. Gezellig om zo de laatste avond van de tour met elkaar door te brengen. 
voordat we de jaarlijkse schoonmaakdag van de kerk in Oberlichtenau hadden geopend met een lied. Na dit lied vetrokken we dan echt. De terugreis verliep voorspoedig en rond half 8 waren we weer terug in Ridderkerk. De bus werd uitgeladen en we sloten de dag en de tour af met gebed en een lied. We kunnen terugkijken op een gezegende week!
10.0 - 6 votes
